معماري همساز با اقليم راهي به سوي توسعه پايدار مطالعه موردي: شهر اسكو

با توجه به اهميت موضوع پايداري و نياز مبرم جوامع به كنترل ميزان توليد و مصرف انرژي، زمينه سازي براي پايداري يكي از مفاهيم اصلي مطرح در اين زمينه است. اين زمينه سازي مستلزم سنجش وضعيت محيط و شناخت يكپارچه آنبر مبناي مشخصات طبيعي و جغرافيايي آن است. امروزه مصرف انرژي در دنيا روند رو به رشدي را طي مي كند. در كشور ايران اين روند، بطور ميانگين در هر سال 01درصد رشد را نمايش مي دهد. ادامه ي اين روند روبه رشد، باعث ايجاد اختلال در بستر منابع طبيعي و سامانه هاي حامي حيات خواهد شد. از آنجا كه توجه به ويژگي هاي اقليمي و استفاده از مصالح بومي در فعاليت هاي معماري در هر منطقهيكي از اساسي ترين راهكارهاي كنترل مصرف صحيح انرژي مي باشد، لذا استفاده از الگوهاي مطرح در معماري همساز با اقليم، در طراحي و ساخت ابنيه پايدار در شهرها، مي تواند راهگشا باشد.در تحقيق حاضر ويژگي هاي معماري شهر اسكو با استفاده از داده هاي دوره آماري 01 ساله ايستگاه سينوپتيك سهند )نزديك ترين ايستگاه به شهر اسكو( به روش تحليلي- توصيفي مورد بررسي قرار گرفته است و روش ماهاني براي تعيينمحدوده آسايش حرارتي در طول شبانه روز استفاده شده است. در نهايت راهكارها و پيشنهاداتي بر اساس اين روش براي ساخت ابنيه پايدار در شهر اسكو ارائه گرديده است