بازتاب طبيعت بر شكل گيري كهن الگوهاي زيستي معماري روستاي كندوان

تمامي فعاليت ها و اقدامات بشر ريشه درطبيعت دارد. او با فراگيري از طبيعت اقدام به ساخت در طبيعت مي كند. اين طبيعت گرايي از روزگاران كهن در معماري ايراني نيز رايج بوده و معمار ايراني اين رابطه مسالمت آميز با طبيعت را بصورتسنتي حفظ كرده و آنرا با معماري خود طوري عجين ساخته كه نمي توان براستي بيان كرد كه اين معماري در دل طبيعت است ، يا طبيعت در دل يك معماري، كالبدي و محسوس شده است .لذا هدف از انتخاب اين موضوع به تصوير كشيدن نمونه معماري مسكوني موجود سازگار با طبيعت و ارتباط و نحوه تأثيرآن ها بر زندگي است بر اين اساس يافته هاي حاصل كه با بهره گيري از پژوهش هاي كتابخانه اي ،ميداني صورت گرفتهاست، نشان مي دهد، همواره رابطه ناگسستني و همسويي ميان انسان و طبيعت وجود دارد كه بقاء و پايداري معماري بدون هماهنگي با اين دو بصورت اصولي غير ممكن و ناپايدار مي باشد