اصول برنامه ريزي براي عابران و مكانيابي پياده راهها

در سال هاي مياني سده گذشته ، اغلب شهرسازان و برنامه ريزان حمل و نقل درون شهري اروپا ، با ديدگاهي اتومبيل گرا ،سفرهاي درون شهري را برنامه ريزي و شبكه ارتباطي شهرها را براساس آن طراحي مي كردند . اما در چند دهه اخير ، اينديدگاه تغيير يافت و به شيوه شهرسازي انسان گراي گذشته گرايش پيدا كردند.نتيجه اين رويكرد ، به رسميت شناختن سفرهاي پياده و پياده راه ها به منزله يكي از سيستم هاي حمل و نقل درون شهري و برنامه ريزي و طراحي مسيرهايپياده و پياده راه ها در شبكه ارتباطي شهرها بود. به منظور ايجاد پياده راهها ، برنامه ريزي و رعايت معيارهايي حداقل دردو سطح كلان و خرد ضروري مي باشد. بدين معنا كه ابتدا بايد در مقياس شهري و طرح هاي فرادستي همچون طرح جامع ، برنامه هايي جهت مبنا قرار دادن عابران پياده در طرح هاي حمل و نقلي پيش بيني گردد. بديهي است چنين تمهيداتيبه عنوان پايه اي براي ساير برنامه هاي فرودست عمل نموده و بدون وجود آنها هر گونه اقدام در موضع هاي طراحي چنانكه بايد اثرگذار نخواهد بود.معيارهاي سطح دوم ، مواردي هستند كه جهت انتخاب يك مسير براي تبديل به يك محدوده پيادهو در زير مجموعه برنامه هاي سطح كلان بايد مورد بررسي قرار گيرند.بدين منظور در اين مقاله براي بررسي اين دو سطحابتدا اصول پايه تمركز حمل ونقل محلي بر عابران پياده و سپس معيارهاي مكانيابي وايجاد پياده راهها مورد بررسي قرار گرفته است و به اين نتيجه رسيده است كه اين اصول به تثبيت جايگاه پهنه هاي پياده در طرح هاي كلان توسعه شهري و نيز تعيين درست موقعيت آن در ارتباط با بافت هاي موجود شهري مي انجامد