مطالعه و بررسي آزمايشگاهي ذخيره سازي گاز دي اكسيد كربن در سازندهاي زمين شناسي

جمع آوري و تزريق گازهاي گلخانه اي در سازندهاي زمين شناسي اعماق زمين به عنوان يك گزينه محتمل براي كاهش اثرات مخرب زيست محيطي ناشي از انتشار اين گازها، در سطح دنيا مطرح است. كنترل و نگهداشتن گازهاي گلخانه اي من جمله دي اكسيد كربن در مخازن از اهميت خاصي برخوردار است. از جمله پارامتر هاي حاكم بر اين امر، واكنش سطحي سيال - سيال و سيال - سنگ است. آگاهي از اين پارامترها كه در صدر آن مي توان به خاصيت ترشوندگي اشاره نمود، شناخت اين پارامتر در ذخيره سازي، كنترل و نگهداري هر چه بهتر گاز هاي اسيدي در ساختارهاي زمين شناسي كمك شاياني مي كند. در اين مقاله به بررسي و مطالعه آزمايشگاهي پارامترهاي تاثير گذار بر ميزان توزيع و رفتار سيال ، همچون ترشوندگي بر روي نمونه مغزه كربناته گرفته شده از مخزن كانديدا جهت تزريق در منطقه عسلويه مي پردازيم، كه به درك دقيق و صحيح از فرآيند ذخيره سازي كمك شاياني خواهد نمود. در اين راستا به كمك روش قطره چسبيده به اندازگيري زاويه تماس بين دي اكسيد كربن – آب سازند و سنگ مخزن در فشار Psia 3200 – 52 و در دو دماي 25 و 60 درجه سانتي گراد پرداختيم .در ادامه مشاهده گرديد كه با افزايش فشار زاويه تماس افزايش مي يابد، اين در حالي است كه با كاهش دما، زاويه تماس افزايش مي يابد . اين افزايش زاويه تماس منجر به تغيير ترشوندگي سنگ از حالت آب دوست به حالت ميانه مي گردد كه اين تغيير ترشوندگي تاثير قابل ملاحظه اي بر ميزان ذخيره سازي گاز دي اكسيد كربن مي گذارد . داده هاي زاويه تماس اندازگيري شده تحت شرايط مخزن طراحي فرايند ازدياد برداشت و ذخيره سازي گاز دي اكسيد كربن را تسهيل مي كنند.