تحليل قابليت‌هاي خاك و زمين به جهت مديريت انرژي و حفظ محيط زيست در معماري بومي ايران

امروزه مديريت مصرف انرژي يكي از چالش‌هاي پيش‌روي معماران مي‌باشد.كه مي‌توان با تمهيداتي در طراحي معماري بناها به بهينه كردن مصرف سوخت و حفاظت از محيط زيست شهري دست يافت . در معماري بومي ايران تا قبل از كشف سوخت‌هاي فسيلي معماران سنتي با طراحي اقليمي و استفاده هوشمندانه از مصالح و راهكارهاي معماري توانسته بودند آسايش را براي ساكنان بناها فراهم نمايند. معماري خاك اصيل ترين و كهن ترين صورت معماري ايران زمين است ، و استفاده از خاك با داشتن خصوصياتي از قبيل ظرفيت حرارتي بالا و تاخير حرارتي 7 ساعته در مديريت مصرف انرژي و رسيدن به معماري پايدار و سبز راهگشا است. در اين پژوهش با استفاده از روش مورد پژوهي به بررسي انواع روش‌هاي استفاده از خاك در طراحي اقليمي پرداخته شده است. تا بدين طريق به ارتباط معماري گذشتگان در جهت استفاده بهينه از انرژي و پايداري محيط اشاره شود .و در نهايت با تجسس در راهكارهاي معماري بومي ايران در به كار گيري خاك، مي توان دريافت كه استفاده از تجارب گذشتگان در جهت طراحي‌هاي نوين پايدار نيز مثمر ثمر مي‌باشد و پژوهش به ارائه راهكارهايي مستخرج از اين معماري بومي جهت رسيدن به معماري پايدار نوين پرداخته است . كه مي توان به استفاده از مصالح مشتق از خاك، احداث بخشي از بنا در دل خاك ، استفاده از خاك و مشتقاتش به عنوان منبعي براي ذخيره سازي گرما در اقليم سرد و ... اشاره كرد.