نمايش رانش زمين در شمال شرقي تبريز (كوي وليعصر حد فاصل بين توانير و شريعتي) با استفاده از داده هايGPS

هسته اوليه شهر تبريز در سطوح توپوگرافي هموار شكل گرفته ولي به مرور زمان فضاهاي خالي حواشي مخاطره آميز را اشغال نموده است. امروزه كلانشهر تبريز به دليل تنگناهاي ژئومورفولوژيكي به توسعه قطاعي و ساخت شهركهاياقماري رو آورده است. اخيراً شهركهاي باغميشه، رشديه، وليعصر، الهيه، ولي امردر مجاورت گسل فعال شمال تبريز (به طول تقريبي 150 كيلومتر) و روي شاخه هاي فرعي آن و در منطقه شيبدار با سازند هاي سست مارني توسعه يافته است. و اين در حالي است كه چندين بار بخش اعظم شهر در اثر زمين لرزه هاي متعدد تخريب شده است. از طرفيمنطقه بالاشهر تبريز از لحاظ زمين شناسي داراي تناوبي از لايه هاي مارني زرد ميوسن آهكدار و نمكدار، كنگلومرا، ماسه سنگ و ميان لايه هاي آهكي است. بنا بر اين عواملي نظير: سازند هاي ناپايدار منطقه ( از لحاظ انحلال پذيري)فرونشست و حد خميرايي بالا به همراه شيب لايه ها، و فعاليت گسل اصلي تبريز و ميكرو گسلها اين منطقه شهري را به پر مخاطره ترين بخش مسكوني در شمال غرب كشور مبدل نموده است. به لحاظ نظري، لغزش دامنه هاي پر شيبمنطقه وابستگي زيادي به ميزان رطوبت دريافتي دارند. در اين ميان كافي است يك يا چند عامل ثانوي (نظير حركتگسلها، لرزش زمين، زيربري دامنه) دخالت كند تا وقوع آن عملي گردد، بنابراين، احتمال رويداد لغزش در يك منطقه در صورت وجود شرايط وقوع آن دور از انتظار نيست. ازجمله مهمترين اين زمين لغزه ها، زمين لغزه كوي نگين پارك وكوي افسران مي باشد كه زنگ خطري در مورد گسترش لغزش منطقه و عواقب آن است كه موجب تخريب چند ساختمان در حال احداث در بالا دست شيب و ايجاد خسارت قابل توجه در ساختمانهاي مجاور شيب گشته است.ريزشهاي موضعي بتدريج موجب پيشروي گسيختگي بسمت بالادست شده و اسكارپهاي عميقي در بالادست شيب ايجاد نموده كه خانه هاي بالادست شيب را با خطر جدي مواجه ساخته است. هدف اين تحقيق اندازه گيري مقداروجهت زمين لغزش منطقه به همراه ميزان اثر رطوبت بر رانش با استفاده از داده هاي دقيقGPS در 6 اپك زماني مساوي در طي يك سال و همچنين مروري بر روشهاي پايدار سازي در شيب ها مي باشد.