تاثير خاك ورزي و ابعاد بركه باطله بر زوال طبيعي سيانور

زوال طبيعي سيانور، يكي از قديمي ترين روش هايي است كه براي تصفيه سيانور موجود ر فاضلاب صنايع استفاده شده است كه نتيجه آن كاهش غلظت اين آلاينده در سيستم هاي محيطي مي باشد. در صنايع معدني استخراج طلا، معمولا دوغاب حاوي سيانور در بركه باطله رها شده و در اثر گذشت زمان غلظت سيانور كاهش مي يابد. هدف از اين تحقيق، مطالعه روي ميزان اثر آن دسته از پارامترهاي موثر در امر زوال طبيعي سيانور در بركه هاي باطله است كه بتوان آنها را به راحتي در طراحي يا بهره بردراي براي رسيدن به شرايط بهينه تغيير داد. براي اهداف اين تحقيق آزمايشاتي به صورت طرح آماري فاكتوريل با به كارگيري چهار متغير: زمان، نسبت سطح به عمق بركه، خاك ورزي و غلظت سيانور در 3 تكرار انجام شد. در اين تحقيق با در نظر گرفتن 4 سطح براي تغيير زمان، 3 سطح براي متغير نسبت سطح به عمق، دو سطح خاكورزي، 2 سطح آلودگي اوليه، و 3 تكرار، تعداد 144 نمونه خاك مورد آزمايش قرار گرفت. نتايج اين تحقيق نشان داد كه با عمل خاك ورزي (زيرورو كردن) دوره اي بر روي سطح خاك، سرعت فرايند زوال طبيعي سيانور به طور قابل ملاحظه اي افزايش مي يابد. از ديگر عوامل موثر در افزايش سرعت زوال نسبت سطح به عمق بركه است به طوريكه مشاهده شد با افزايش آن، سرعت فرار سيانور از سطح بركه افزايش يافته و نتيجه آن كاهش غلظت سيانور در باطله ها است.