بررسي شيار شدگي مسير چرخ ها با توجه به نواحي آب و هوايي، ميزان حجم ترافيك، وضعيت خاك وبستر و ضخامت لايه بتن آسفالتي

شيار شدگي مسير چرخ ها يكي از پارامترهاي مهم در تعيين وضعيت روسازي و تعيين ساير شاخص هاي ارزيابي روسازي مي باشد كه علاوه بر نوع و نحوه ساخت روسازي، تحت تاثير فاكتورهاي مربوط به عوامل محيطي مي باشد. پيش بيني روند تغييرات شيارشدگي با توجه به فاكتورهاي موثر در آن، در برنامه ريزي مربوط به مديريت روسازي از قبيل برنامه هاي مربوط به ترميم و نگهداري ضروري مي باشد. در اين مطالعه با استفاده از داده عاملكرد روسازي هاي بتن آسفالتي با اساس دانه اي در دراز مدت مربوط به بررسي روند تغييرات و مقادير عمق شيارشدگي با توجه به نواحي آب و هوايي، ميزان حجم ترافيك ، وضعيت خاك بستر و ضخامت لايه بتن آسفالتي پرداخته شد. از بررسي هاي انجام شده نتيجه شد كه عمق شيارشدگي براي نواحي مرطوب بدون يخبندان بيشترين روند افزايشي را دارد و نواحي خشك بدون يخبندان كمترين روند تغيير را دارند و عمق شيارشدگي براي روسازي هاي نازك (باضخامت كمتر از 3 اينچ) و روسازي هاي ضخيم (با ضخامت بيشتر از 8 اينچ) نسبت به ضخامت هاي متوسط (بين 3 تا 8 اينچ) بيشتر تحت تاثير ترافيك مي باشند.