تحليل بار افزون انطباقي در برآورد مطلوبهاي لرزه¬اي سازه¬هاي بتني

اخيرا تحليل بارافزون (pushover) بعنوان ابزاري مناسب در طراحي و ارزيابي سازه¬ها قرار گرفته است. كارآيي اين روش به ويژه در مقايسه با تحليل¬هاي خطي، مربوط به دقت خوب آن در پيش¬بيني رفتار لرزه¬اي سازه¬هايي است كه مود اول ارتعاش حاكم بر رفتار آنها مي¬باشد. در اين تحقيق يك روش جديد تحليل غيرخطي ايستايي در سازه¬هاي بتني بررسي مي¬شود كه با استفاده از آن مي¬توان محدوديت¬هاي ذاتي روش را به حداقل رساند.يكي از بارزترين اين محدوديت¬ها در روش بارافزون ناتواني آن در مدل¬سازي تغييرات مشخصه¬هاي ارتعاشي سازه در طول جريان تحليل غيرخطي مي¬باشد، كه اين تغييرات بويژه در سازه¬هاي بلند با پريود طولاني و يا سازه¬هايي كه در آنها مكانيزم¬هاي محلي حادث مي¬شود بيشتر به چشم مي¬خورد. اين روش پيشنهادي با سودجستن از مشخصه¬هاي مودي سازه در سطوح مختلف رفتار غيرخطي توزيع نيروهاي جانبي را در ارتفاع سازه به هنگام مي¬كند. در اين مقاله با طراحي ساختمانهاي بتني با ارتفاعهاي مختلف براساس آيين¬نامه بتن ايران (آبا) به بررسي رفتار لرزه¬اي اينگونه ساختمانها و مقايسه آنها با رفتار ديناميكي غيرخطي پرداخته مي¬شود.