بررسي اثرات ايجاد محدوده طرح ترافيك در مركز شهرها مطالعه موردي: شهر مشهد

رشد و توسعه پديده شهر نشيني در جوامع، فرآيند ناگزيري است كه ضمن بهمراه داشتن مزاياي مختلف، عواقب منفي زيادي نيز به دنبال دارد.از جمله اين مشكلات بخصوص در شهرهاي بزرگ، تراكم ترافيك وسايل نقليه و اثرات نامطلوب آن مي باشد. جهت رفع چنين مشكلاتي يكسري اقدامات نظير اِعمال محدوديتهاي ترافيكي صورت مي پذيرد كه مي تواند در محدوده زماني و مكاني خاص و يا نوع خاصي از وسايل نقليه مورد استفاده قرار گيرد.انواع مختلف محدوديتهاي ترافيكي در شهرهاي بزرگ جهان تجربه شده است كه مي توان به موارد كلي زير اشاره كرد: اخذ هزينه و روشهاي بازدارنده يا تنظيم كننده براي استفاده از وسايل نقليه شخصي، ايجاد تسهيلات ويژه براي وسايل نقليه عمومي. از اقدامات سياستهاي فوق مي توان به ايجاد طرح ترافيك و ممنوعيت ورود وسايل نقليه شخصي به آن را نام برد.در اين مقاله پس از بررسي هزينه هاي اجتماعي استفاده كنندگان از سيستم حمل و نقل و روشهاي مختلف مقابله با آثار سوء تراكم ترافيك، روشهاي مختلف اِعمال محدوديتهاي ترافيكي بررسي مي شود، سپس امكان پذيري اجراي اين محدوديتها بطور خاص در شهر مشهد مورد بحث قرار گرفته و ايجاد محدوده ممنوعه تردد بعنوان يكي از روشهاي موثر معرفي مي شود. پس از تعيين محدوده هاي طرح ترافيكي ممكن، محدوده برتر از جهات گوناگون انتخاب شده و با استفاده از نرم افزارEMME/2 و مدل كردن محدوده نهايي در آن به وضعيت شبكه شهر مشهد در دو حالت قبل و بعد از اِعمال محدوديت پرداخته مي شود و پارامترهاي مختلف ترافيكي و زيست محيطي مقايسه خواهند شد.