متدولوژي تعيين شاخص دسترسي در سيستم حمل و نقل اتوبوسراني: مطالعه موردي در شهر تهران

شبكه هاي حمل و نقل عموما توسط دو نقش مكمل يكديگر قابل توصيف مي باشند: قابليت دسترسي به اهداف مختلف سفر و قابليت حركت جهت دستيابي به اهداف مورد نظر. در همين راستا، اندازه گيري قابليت دسترسي در سيتم حمل و نقل ، هم براي پيش بيني مسافرين حمل و نقل و هم براي برنامه ريزي، مديريت و ارزيابي خدمات حمل و نقل بسيار مهم و ضروري مي باشد. در ميان سيستمهاي حمل و نقل عمومي، يكي از سيستم هاي كارا و موثر در كوتاه مدت، سامانه اتوبوسراني مي باشد. در اين مقاله سعي بر آن است تا پس از معرفي مختصر روشهاي تعيين شاخص دسترسي، اجزا مدلهاي دسترسي و شرايط معيارهاي دسترسي را بيان نموده و سپس با ارائه شاخص هاي مناسب و منطقي و با استفاده از مدلهاس رياضي مربوطه، ميزان سهولت دسترسي به سيستم حمل و نقل اتوبوسراني را براي مسافرين حمل و نقل عمومي در نواحي مورد مطالعه تعيين نماييم. با استفاده از متدولوژي ارائه شده در اين مقاله مي توان با تعيين عوامل و شاخص هاي موثر در قابليت دسترسي، وضعيت موجود سيستم حمل و نقل همگاني را مورد بررسي قرار داده و سطوح خدمت دهي اين سيستم در نواحي مختلف شهر را شناسايي نمود.