بررسي آبشستگي در اطراف آبشكن بسته در قوس

سامان دهي رودخانه ها در محل قوس با اهدافي نظير جلوگيري از تغيير انحنا قوس، جلوگيري از تغييرات مورفولوژي و تراز بستر، حفاظت از ديوار خارجي در برابر فرسايش، كنترل رسوبگذاري در مجاور ديوار داخلي بخش مهمي از مديريت رودخانه ها مي باشد. يكي از روشهاي متداول براي حفاظت ديواره رودخانه ها در برابر آبشستگي استفاده از آبشكن هاست. در قوس رودخانه ها نيز براي جلوگيري از آبشستگي در مجاور ديواره خارجي قوس مي توان از آبشكن استفاده نمود. از جمله پارامترهاي مهم براي طراحي آبشكن در قوس رودخانه ها موقعيت نصب آبشكن در قوس و نيز تعيين حداكثر عمق آبشستگي در نزديكي دماغه آبشكن مي باشد. از آنجا كه آبشكنها معمولا بصورت تك استفاده نمي شوند و غالبا بصورت گروهي مورد استفاده قرار مي گيرند. لذا به منظور بررسي اثر موقعيت نصب آبشكن در قوس و نيز اثر فاصله بين دو آبشكن بر فرايند آبشستگي در كانالهاي قوسي شكل آزمايش هايي در مدل هيدروليكي در يك فلوم با قوس 90 درجه انجام پذيرفت. براي مصالح كف فلوم از ماسه با دانه بندي يكنواخت استفاده گرديد در اين تحقيق مقايسه توپوگرافي بستر در قوس براي حالت باو بدون آبشكن انجام پذيرفته و ارتباط بين عمق حداكثر آبشستگي با موقعيت آبشكن در قوس و فاصله بين آبشكنها بيان مي گردد.