بازسازي و توسعه

هدف اساسي مقاله حاضر بررسي رابطه بين بازسازي مناطق پس از سوانح و فرايند توسعه اين مناطق اس ت و در پي پاسخگويي به اين سوالات است كه «آيا رابطه اي ميان بازسازي و توسعه مناطق سانحه ديده وجود دارد ؟» و «آيا مي توان اين دو مقوله را به صورت همزمان پيگيري كرد؟» بدين منظور پس از ارائه تعريف و مفهوم بازسازي و هچنين مطرح نمودن ابعاد و مراحل آن، به ارائه دو نظريه مطرح در اين باب م يپردازد. در اين زمينه نظريه اول يا «ديدگاه توأماني» معتقد است كه با توجه به فرص ت هاي جديدي كه در سكونتگاه هاي زيستي آسيب ديده به وجود ميآيد، بايد به اولويت بازگرداند ن روال عادي زندگي اشاره « ديدگاه افتراقي » توسعه در اولويت قرار گيرد . ليكن نظريه دوم يا مي كند و با توجه به شرايط اضطرار، توسعه را يك حركت ايده آليستي مي پندارد. پس از آنكه دو نظريه فوق مورد نقد و ارائه شده است كه معتقد به بازسازي همخوان با توسعه « نظريه ميانه » ارزيابي قرار گرفتند، نظريه سومي تحت عنوان است، بدين نحو كه بازگرداندن روا ل عادي زندگي در اولويت است ولي نبايد توسعه را ناديده انگاشت . بر اين اساس ضمن استفاده از نكات مثبت هر دو نظريه، از يكسويه نگري هاي آنها پرهيز شده است . در اين ميان به منظور روشن تر شدن بحث، به برخي تجارب جهاني بازسازي اشاره شده و در آخر راهبرد اتخاذشده در بازسازي شهر زلزله زده بم در ايران مورد بررسي قرار گرفته است.