شهرسازي نوين ؛ كاهش وابستگي به اتومبيل در جهت دستيابي به حمل و نقل شهري پايدار

شبكه هاي ارتباطي و فضاهاي عمومي مانند خيابان ها، كوچه ها و ميادين، فضاهاي شهري مهم، كانون هاي فعاليت وزندگي روزمره شهروندان محسوب مي شوند. لذا سامان دهي فضايي، طراحي و ساخت منطقي آنها از وجوه حائز اهميت در شهرسازي است. گسترش روز افزون شهرها و ورود اتومبيل به عرصه فعاليت انسانها و ماشيني شدن زندگي شهري،
جذابيت خيابان ها و فضاهاي شهري براي پياده روي را متاثر نمود. به بهانه تسهيل در رفت و آمد وسايل نقليه موتوري در بافت شهري بخصوص در بافت هاي متراكم مركزي، عرض پياده روها روز به روز كمتر و پياده روي با مخاطرات گوناگون همراه گرديد. برتري با حركت وسايل نقليه موتوري شد كه پياده با احساس ناامني در فضاها، ناگزير به سواره شدن يا گريختن از خطرات سواره بود. محور برنامه ريزي هاي فضايي و شبكه هاي ارتباطي، تسهيل در تردد اتومبيل و اساس برنامه ريزي، طراحي بر مبناي حركت سواره در بافت ها گرديد.ايجاد منطقه بندي براساس كاربري، جدايي هرچه بيشتر كاربري مسكوني از كاربري هاي تجاري، اداري و خدماتي براي دستيابي به آرامش و تراكم اين كاربري ها در
بخش هاي آشفته مركزي شهر، سفرهاي هر چه بيشتر و طولاني تر را شدت بخشيد. كه حجم بالاي اين سفرهاي درون شهري، آثاري چون: اتلاف وقت شهروندان، اعتشاشات بصري و صوتي، آلودگي هاي زيست محيطي، استرس هاي رواني و صرف هزينه هاي هنگفت اقتصادي را در برداشته كه همگي از عوامل بازدارنده دستيابي به سيستم حمل و نقل
شهري پايدار مي باشند. در اين مقاله سعي بر آن داريم تا با بيان راهكارهايي شهرسازانه براي كاهش وابستگي به اتومبيل به سوي ارائه الگوهاي در جهت دستيابي به حمل و نقل پايدار شهري گام برداريم