بررسي آزمايشگاهي الگوي فرسايش و رسوب گذاري در محل اتصال كانال ها

در محل اتصال كانال ها كه جريان دو كانال اصلي و فرعي به هم مي پيوندند، بوجود آمدن جريان هاي گردابه اي و افزايش سرعت در محل تنگ شدگي جريان باعث ايجاد پديده فرسايش و رسوبگذاري در اين محل مي شود . اين پديده در محل اتصال دو جريان موجب كاهش راندمان انتقال آب و وارد آمدن خسارات به سازه هاي ساحلي مي شود . در اين مقاله تأثير متغيرهاي مختلف از قبيل نسبت دبي كانال فرعي به اصلي، نسبت سرعت جريان به سرعت آستانه حركت و نسبت عرض كانال فرعي به اصلي بر آستانه حركت و شكل و عمق چاله هاي فرسايشي بصورت آزمايشگاهي در يك اتصال 50 درجه بررسي شده است . نتايج نشان ميدهد كه با افزايش نسبت دبي كانال فرعي به اصلي، حركت در نسبت سرعت جريان به سرعت بحراني كوچكتر از 0/5 نيز مي تواند رخ دهد . با كاهش عرض كانال فرعي چاله فرسايشي به سمت ديواره روبرويي محل اتصال در كانال اصلي حركت مي كند و در نسبت دبي هاي بزرگتر چاله فرسايشي به سمت كانال فرعي كشيده شده و عمق فرسايش به عمق جريان نزديك مي شود . همچنين در آزمايش هايي كه شدت گردابها و در نتيجه تنش برشي در كف بيشتر است، فقط يك گودال بزرگ در محل اتصال بوجود مي آيد و گودال هاي ديگر در پايين دست كانال اصلي به علت حجم زياد رسوبگذاري با گذشت زمان پر مي شوند .