امكان سنجي به كارگيري مفهوم طبقه بندي طراحي لرزه ايي در ويرايش چهارم استاندارد 2800 ايران

در شرايطي كه طبقه بندي طراحي لرزه ايي به عنوان يكي از معيار هاي اصلي در ضوابط طراحي لرزه ايي در آيين نامه هاي معتبربين المللي به شمار مي رود، اين مفهوم در ضوابط ويرايش سوم استاندارد 2800 ايران وارد نشده است. در اين تحقيق طبقه بندي طراحي لرزه ايي در آيين نامه ASCE7--05 به عنوان مرجع آيين نامه بين المللي ساختماني در ضوابط طراحي لرزه ايي، مبناي كار قرار گرفته و با استفاده از طيف طراحي ويرايش سوم استاندارد 2800 ايران هر يك از مناطق كشور در يك گروه از طبقه بندي طراحي لرزه ايي قرار مي گيرند.نتيجه مطالعات پارامتري نشان مي دهد كه با طبقه بندي هاي كنوني زمين در ويرايش سوم استاندارد 2800 و همچنين سطوح خطر نسبي زلزله، كليه مناطق ايران در گروه D از طبقه بندي طراحي لرزه ايي قرار مي گيرند. با قرارگيري مناطق مختلف كشور در گروه D نيازي به وارد نمودن اين مفهوم در آيين نامه هاي بومي وجود ندارد، ليكن تقسيم بندي دقيق تر شرايط ساختگاهي و سطوح خطر نسبي زلزله در كشور، همچنين در نظر گرفتن اثرات حوزه ي نزديك در تعيين پارامتر هاي طيف طراحي مي تواند منجر گردد كه كليه مناطق كشور در يك گروه از طبقه بندي طراحي لرزه ايي جاي نگيرند. از طرف ديگر در شرايط كنوني، قرار گيري مناطق مختلف كشور در گروه D از طبقه بندي طراحي لرزه ايي، منجر مي گردد كه به كارگيري برخي از ضوابط طراحي لرزه ايي ضروري مربوط به ساختمان هايي كه در اين گروه قرار مي گيرند، از ديدگاه آيين نامه هاي بين المللي براي كليه مناطق كشور الزامي باشند. در اين مقاله تبعات قرار گيري مناطق مختلف كشور در يك گروه از طبقه بندي طراحي لرزه ايي در ضوابط بند هاي مختلف آيين نامه مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته است.