تعيين فاصله بهينه تيغه‌هاي ديسكي ماشين تونل‌زني تمام مقطع (TBM) در محيط‌هاي پيوسته و ناپيوسه با استفاده از مدلسازي عددي (مطالعه موردي)

در اين مقاله، به منظور درك كامل از مراحل برش سنگ توسط برش‌دهنده‌هاي ديسكي و تعيين فاصله بهينه بين تيغه‌هاي ديسكي در محيط پيوسته و ناپيوسته از مدل‌سازي عددي استفاده شده است. مدل‌سازي عددي با استفاده از نرم‌افزار دوبعدي UDEC بر روي ماسه‌سنگ تونل البرز انجام شده است. بدين منظور مدل‌هايي با فاصله‌داري تيغه 60، 70، 80، 90، 100 ميلي‌متر در محيط پيوسته و ناپيوسته ساخته شده است كه در محيط ناپيوسته فاصله‌داري درزه 50، 70، 100، 200 و 500 ميليمتر در نظر گرفته شده است. نتايج شبيه‌سازي كه در ماسه‌سنگ تونل البرز در محيط پيوسته نشان مي‌دهد كه اگر نيروي وارد بر برش‌دهنده‌ها به اندازه كافي باشد، فاصله بهينه بين برش‌دهنده‌ها 70 ميليمتر مي‌باشد، به طوري كه نفوذ در فاصله‌داري 70 ميليمتر تقريبا به 2برابر فاصله‌داري 110 ميليمتري مي‌رسد. همچنين در محيط ناپيوسته، به واسطه حضور درزه‌ها فاصله بهينه بيشتر از حالت بدون درزه و در حدود 90 ميليمتر بدست آمده است.