پرواز آزاد، شناسايي قابليتها و محدوديتهاي اجرا در ايران

با رشد و توسعه تكنولوژي ساخت هواپيماها و رشد روزافزون پروازها نياز به سيستمي كه بتواند پرواز ايمن و كارآمد هواپيماها را تضمين كند ضروري به نظر ميرسد. پس از كنوانسيون شيكاگو و ايجاد استانداردهاي مختلف براي افزايش ايمني و اجراي مقررات مربوط به جدائي هاي اعمال شده بين هواپيماها و غيره توسط مراقبت پرواز، همواره بخش عظيمي از فضا از دست رفته و روز به روز از آزادي پروازها كاسته شد . اين امر با توجه به ازدياد روزافزون تردد هوائي و توانمندي محدود سيستمهاي فني موجود بزودي مشكلات عديده اي را براي صنعت بسيار مهم و شديدا در حال رشد هوانوردي فراهم ساخت . عدم استفاده بهينه از (كل) فضاي موجود، تاخير در پروازها و پيمودن مسيرهاي غير مستقيم موجب افزايش هزينه هاي مسافرتهاي هوايي مي گردد، هدف از طرح جامع CNS/ATM بطور خلاصه حركت بسوي استفاده از فنآوريهاي مدرن ارتباطا ت، ناوبري و نظارت (فنآوريهاي كامپيوتري، ماهواره اي و ديگر فن آوريهاي پيشرفته ) در مديريت تردد هوايي مي باشد . اين طرح بهمراه يك زمانبندي براي يك انتقال چند مرحله اي ارائه گرديد . پرواز آزاد مفهومي برگرفته شده از طرح كلي CNS/ATM براي سال هاي آتي مي باشد كه در آن استفاده بهينه از فضا در حداكثر ظرفيت ممكن، با پيشرفته ترين وسائل موجود و در نظر گرفتن مسائل ايمني و اقتصادي عملي گشته و بدين ترتيب نياز هاي فراوان ترددهاي هوائي تا حد زيادي پاسخ داده خواهد شد . در ايران نيز بمنظور تطبيق هر چه بيشتر مديريت تردد هوائي كشور با اهداف طرح جامع CNS/ATM تغييرات از چندي پيش آغاز گشته در حال پيشرفت مي باشد، در اين مقاله مفهوم پرواز آزاد و امكان اجرا شدن آن در ايران بررسي مي گردد.