ضرورت استفاده از راه آهن پر سرعت با رويكرد توسعه پايدار

امروزه ضرورت حفاظت از محيط زيست و كاهش آلودگي ناشي از توسعه هاي شهري بر كسي پوشيده نيست. با توجه به اثرات مخرب گازهاي گلخانه اي و مشكلات محيطي ناشي ار انتشار اين آلاينده ها و همچنين تجديد ناپذيري سوخت هاي فسيي، كاهش استفاده از اين منبع انرژي حائز اهميت ويژه است. با توجه به وابستگي شديد بخش حمل و نقل ريلي كشور به سوخت هاي فسيلي و آلايندگي بسيار زياد اين نوع سوخت، آلودگي سوتي ناشي از راه آهن موجود و سرعت پايين حمل و نقل آن، اهميت استفاده از يك سيستم جايگزين احساس مي شود. راه آهن پر سرعت به عنوان يك مگانيسم بسيار كارآمد در زمينه حمل و نقل درون شهري و برون شهري در كشورهاي توسعه يافته و بسياري از كشورهاي در حالتوسعه شناخته و استفاده مي شود. اين نوع قطارها نه تنها با توجه به عدم ايجاد آلودگي هوايي و صوتي، دوستدار محيط زيست هستند، بلكه با افزايش سرعت سفر مطلوبيت بيشتري براي مسافراين خواهند داشت. از اين رو مي توان از اين نوع قطارها به عنوان گزينه اي بسيار مناسب در توسعه پايدار نام برد. هدف اصلي اين مقاله تبيين و تشريح برتري بكارگيري راه آهن پر سرعت در تقابل با راه آهن سنتي از ديدگاه توسعه پايدار مي باشد. در حل اين مساله از معيارهاي اقتصادي و زيست محيطي استفاده مي شود. براي اين منظور شاخص هاي اقتصادي و زيست محيطي تعريف شده كه به كمك آن بتوان مفاهيم كيفي را به مقادير كمي تبديل كرد. در نهايت از يك تابع مطلوبيت كه به صورت جمع وزني شاخص هاي ذكر شده محاسبه مي شود، دو روش سنتي و مدرن با يكديگر مقايسه مي شوند. دستاورد و نتايج حاصله از اين مقاله را مي توان به دو بخش توليد تابع مطلوبيت و مقايسه و توجيه كمي اقتصادي قطارهاي پر سرعت نسبت به قطارها سنتي تقسيم كرد.