بررسي امكانات و توانايي مقابله با آلودگي نفتي و مواد خطرناك و سمي در بندر چابهار (با ارائه پيشنهاد در جهت بهبود آنها)

سازمان جهاني دريانوردي، همواره جهت جلوگيري از آلودگي زيست محيطي دريا، تلاشهاي زيادي داشته است، تصويب كنوانسيون بين المللي جلوگيري از آلودگي ناشي از كشتيها،(MARPOL73/78 كنوانسيون بينالمللي آمادگي، مقابله و همكاري در برابر آلودگي نفتي(OPRC1990) و پروتكل آمادگي، مقابله و همكاري در برابر سوانح آلودگي ناشي از مواد خطرناك و سمي ( 200OPRC/HNS سندي بر اين ادعاست. هر زمان كه در يك منطقه از آبهاي بينالمللي، آلودگي دريايي ايجاد شده، نگرانيهاي جهاني را بدنبال داشته است. نه تنهاكشتي، بلكه سكوهاي نفتي نيز خود ميتواند حوادث جبران ناپذيري را در مناطق دريايي بوجود آورند و حجم عظيمي از مواد نفتي را وارد درياها كنند. از جمله مناطق حساس و در معرض خطر آلودگيهاي مواد نفتي و شيميايي، خليج فارس و درياي عمان است، چرا كه بيشتر كشتيهاييكه در اين مناطق تردد مينمايند كشتيهاي حامل مواد نفتي است. از طرفي نيز تعداد زيادي سكوهاي نفتي در اين مناطق نفت خيز وجود دارد. در سال 2007 به طور كلي 12 هزار كشتي تانكر و تجاري از منطقه خليج فارس و درياي عمان عبور كردهاند، حدود 17 ميليون بشكه نفت در روز از تنگه هرمز و درياي عمان عبور ميكند. زماني اهميت و سلامتي زيست محيطي خليج فارس مشخص ميشود كه آمار نشان دهندهي آناست كه بيش از 60 درصد ذخاير نفت جهان در خليج فارس است و 30 درصد تجارت جهاني نفت نيز در اختيار كشورهاي حوضه خليج فارسمي باشد. هدف از انجام اين تحقيق آن است كه تحقيقات گذشته در زمينه آلودگيهاي نفتي خليج فارس و درياي عمان را بررسي كرده و پس از آن بررسي اين تحقيقات به بيان مسئله و اهميت اين موضوع در بندر چابهار مورد بررسي قرار گيرد. تحقيق حاضر به صورت پژوهشي بوده و تحليل اطلاعات آن از پرسشنامههاي توزيع شده در ميان كاركنان بخش مبارزه با آلودگي دريايي سازمان بنادر و دريانوردي بندر چابهار بدست آمده است. جهت تحليل اطلاعات از آزمونهاي آمار استنباطي استفاده شده است