معماري ديروز از نگاه امروز

ضرورت صرفه جويي در مصرف انرژي از مقوله هايي است كه امروزه توجه به ان بيش از پيش احساس مي شود و كنترل دقيق مصرف انرژي در ساختمان و ارائه معيارهايي براي طراحي جهت صرفه جويي دائمي آن امري حياتي است. معماري سنتي ايران نه صرفا به مثابه آثار باستاني بلكه به موجب قابليت هاي گسترده آن در ارائه راهكارهاي استفاده از انرژي داراي ارزشي خاص مي باشد كه معمار ايراني با به همراه داشتن عقل جمعي معماران نسل هاي قبل از خود و نيز تجربه تاريخي به اين امر دست يافته است كه اين تحقق مي تواند الهام بخش هنرمندان معاصر براي طراحي ساختمانهاي جديد باشد. با توجه به اينكه زواره يكي از شهرهاي كهن ايران است و هنوز بررسيهاي جامع در مورد آن صورت نگرفته است شناخت مطلوب جنبه اقليمي اين شهر مي تواند در شناخت معماري بومي ايران سودمند باشد. در اين مقاله سعي شده است تا با بررسي معماري مسكوني شهر زواره در جهت ارائه راهكارهاي مناسب براي طراحي منتج به ضوابط طراحي و دستيابي به مصالح بهينه و ضوابط معماري همساز با اقليم اين شهر براي نيل به يك معماري با قابليت تداوم ماندگار گامي موثر برداشته شود. پرسش اساسي اين پژوهش بررسي تيپولوژي بناهاي مسكوني زواره و انطباق ويژگي هاي اقليمي آن با فاكتورهاي معماري پايدار و متمركز بر عناصر خاص در معماري پايدار و اقليمي زواره است. روش تحقيق در اين بررسي متكي روش توصيفي و تحليلي بوده است و گردآوري مدارك به صورت اسنادي و ميداني مي باشد كه بدين منظور بسياري از بناهاي اين شهر مورد بازديد قرار گرفته است. چهارچوب نظري اين تحقيق مبين ان است كه فضاهاي معماري سنتي در هر اقليم تحت تاثير شرايط اقليمي قرار داشته اند.