بررسي سامانه هاي ناوبري مورد نياز در صنعت هوانوردي در جهت الحاق به طرح جهاني CNS/ATM

سيستمهاي ارتباطي، ناوبري ونظارتي زميني بخصوص بر فراز جنگل ها، كوهستانها، بيابانها و اقيانوس ها داراي محدوديتهايي م يباشد. محدوديتهاي سيستمهاي ناوبري هوايي كنوني عبارتست از عدم پوشش كافي دستگاههايVOR/DMEو ديگر تجهيزات ناوبري و محدود بودن دقت سيستمهاي ناوبري موجود. به همين جهت در اوائل سال 1966 توجه ايكائو به استفاده از سيستم هاي ماهوارهاي براي چارهجوئي كاستيهاي ناوبريبخصوص بر فراز اقيانو سها، درياها و پهنههاي خشكي كم جمعيت معطوف گرديد. در بدو شكل گيري طرحFANSسيستم آمريكايي GPS و سيستم شوروي سابق تحت عنوانGLONASSتنها سيستمهاي ناوبري ماهوارهاي بودند كه براي ارائه خدمات ناوبريFANSاز قبل در نظرگرفته شده بودند. اما فروپاشي شوروي سابق باعث گرديدكهGLONASS رفته رفته كمرنگ وGPSسيستم ناوبري بلامنازع بحساب آيد. مراحل تكامل تدريجي ناوبري بهكمك سيستمهاي ماهوارهاي به اين صورت پيش بيني گرديده كه در ابتدا اين سيستمها بعنوان مكمل سيستمناوبري زميني، سپس بهعنوان سيستم اوليه و در نهايت بعنوان تنها وسيله ناوبري بكار گرفته شوند كه در آنصورت سيستمهاي ناوبري زميني فقط در مناطق مخصوصي كاربرد خواهند داشت. اينجاست كه پيچيدگي بخش ناوبري سيستمهايCNS/ATMبيشتر شده و پيشبينيها وسياستگذاريهاي بسيار دقيقي را طلب مي كند. در اين مقاله سيستمهاي ناوبري موجود و سيستمهاي ناوبري مورد نياز آينده و مشكلات و محدوديتهاي استفاده از اين سيستمها بررسي م يگردد و با توجه به الزامات سازمان ايكائو مشخصات سيستم ناوبري مورد نياز در آينده شناسايي مي گردد.